Κι αν χαίρομαι που πέθανες
Δε χαίρομαι που πόνεσες
Μα ο θάνατος σου μ′ έκανε
Να ζήσω όπως θέλω τη ζωή
Στα αυτιά μου να 'χω μόνο μια φωνή, που λέει
Μη σταματάς
Τα εμπόδια κι οι παγίδες
Και το ψέμα σου με κούρασαν
Δεν ξέρω τι θα κέρδιζες
Με το να ζήσω μια μίζερη ζωή
Μα κι ο Θεός που λες πως πίστευες
Μου δίνει μόνο μια ευχή, μου λέει
Μη σταματάς
Ποτέ μου δεν κατάλαβα
Αυτό που όλοι μου έλεγαν
Συγχώρα τον για σένα
Μα τι διάολο συγχώρηση είν′ αυτή?
Χωρίς συγγνώμη ειλικρινή?
Δεν ξέρω αν ήσουν υστερόβουλος
Ή απλούστατα βαθιά χαζός
Που πίστευες για τα δικά σου κόμπλεξ
Πως θα κλείσω την φωνή μου σε κλουβί
Στην μικροαστική σιωπή
Μακάρι μια φορά να μου 'χες πει
Μη σταματάς